Soms begint iets zonder plan, alsof het zichzelf kiest.

Rond 2010 vertaalde ik een boek – De Veilige Klas – een werk over onderwijs aan kinderen tussen acht en twaalf jaar. Wat bedoeld was als een eenmalig experiment, bleek het begin van een reis die zich nog steeds ontvouwt.

Taal werd in die jaren mijn metgezel. Aanvankelijk dacht ik dat ik me bezighield met communicatie – een woord dat ooit alles leek te omvatten – maar het bleek uiteindelijk te smal. Want taal is meer dan een brug tussen zender en ontvanger; ze vormt ook de ruimte waarin wij elkaar ontmoeten – of kwijtraken.

In de vijftien jaar die volgden vertaalde ik meer dan tien boeken, vooral uit het Engels. Elke zin werd een oefening in betekenis. Wat wilde de auteur werkelijk zeggen? Wat laat het gekozen woord achter in de lezer? Langzaam opende zich een rijk terrein: de semantiek – een wereld onder de woorden.

Daar, tussen de schaduw en de glans van betekenis, kwam ik oude stemmen tegen. Plato, Aristoteles, Cicero, en vooral Socrates. Zijn manier van denken en spreken – voor zover we die kennen – had een onweerstaanbare helderheid. De vragen die hij 2500 jaar geleden stelde, klinken nog altijd door in de gesprekken van vandaag.

Zo ontstond Het Filosofisch Atelier: geen instituut, maar een open huis van taal.
Een plek om te dwalen tussen woorden, te luisteren naar hun veranderlijke toon, stil te vallen en opnieuw betekenis te vinden. Een digitale stilteplek langs de digitale snelweg waar denken uitdrukken geoorloofd is

Wie daarna verder wil ontdekken, vindt in Mens & Communicatie  een verwante plek, voor verbindend taalgebruik op de werkplek, in het onderwijs en in de persoonlijke omgeving.