Geluk is geen bestemming, maar een reis – en taal is het kompas dat je richting geeft.
Voor mij is geluk geen uitbundige euforie, maar eerder de voldoening te weten dat ik op de juiste weg ben. Dat ik weet waar ik naartoe wil met mijn leven. Dat besef geeft mij rust, en brengt zin en innerlijke vrede met zich mee.
Het doel is het aankomstpunt. Maar de richting, de koers en het pad ernaartoe kan ik vrijelijk kiezen.
Op weg naar geluk gaat voor mij daarom niet over een bestemming of einddoel, maar over onderweg zijn. Over het vertrouwen dat ik niet verdwaald ben.
oordat ik de eerste stap op deze weg kan zetten, moet ik eerst vier fundamentele vragen stellen. Vragen die ik steeds opnieuw moet beantwoorden, omdat ze me helpen hindernissen te nemen en valkuilen te ontwijken. Niet als een takenlijst, maar als noodzakelijke oriëntatiepunten die mij helpen koers te kiezen richting mijn aankomstpunt
Waar kom ik vandaan?
Wie ben ik?
Waar ga ik naartoe?
En met wie?
Taalvaardigheid en woordgebruik spelen hierin voor mij een belangrijke rol. Woorden zijn niet alleen hulpmiddelen om mezelf uit te drukken. Ze vormen ook een innerlijk kompas dat me helpt koers te houden. Ze kunnen geruststellen of onrust creëren, laten twijfelen of juist stevigheid geven.
In deze werkplaats wil ik verkennen waarom het volgens mij cruciaal is om deze volgorde strikt te bewaken zodra je werkelijk op weg wilt gaan naar geluk. Want wat ik kan benoemen, kan ik herkennen. En wat ik herken, kan ik bijsturen.
Mijn oorsprong, mijn wortels en mijn geschiedenis zijn van onschatbare waarde. Ze vormen de basis van wie ik ben, hoe ik de wereld ervaar en hoe ik mij daarin beweeg.
Ze versterken mijn identiteit en verbinden me met de tradities, waarden en cultuur van mijn (voor)ouders. Ze geven mij een dieper begrip van mijn doen en laten: waarom bepaalde gewoonten in ere worden gehouden, en waarom sommige normen en waarden zo belangrijk voor mij zijn.
Mijn herkomst biedt mij ook een kompas. Een referentiepunt waarmee ik mijn keuzes en beslissingen kan herleiden, begrijpen en bijsturen.
Misschien wel een van de meest gestelde vragen die een mens zichzelf kan stellen, waarop vaak (nog) geen bevredigend antwoord op gevonden wordt, alsof het ergens ver buiten mijn bereik ligt.
Langzaam drong tot mij door dat ik niet alleen een personage ben, een naam, of een rol. Ik ben ook mijn lichaam: mijn ademhaling, mijn pijn, mijn vermoeidheid, mijn eetlust. Ik ben mijn instincten, mijn verlangens en mijn wil. En ik ben evengoed mijn gedachten, mijn geestvermogen en mijn ervaringen.
Misschien is dat wel de kern: wie ik ben, is niet één ding, maar een samenklank.
Ik ben mijn lichaam.
Ik ben mijn geest.
Ik ben mijn verlangens.
En pas wanneer ik ze samen zie, kan ik begrijpen wie er eigenlijk onderweg is.
Die vraag lijkt vanzelfsprekend, maar ik heb zelf gemerkt dat er vaak een misverstand in schuilt. Alsof mijn geluk pas begint wanneer ik ergens aankom. Alsof ik eerst een doel moet bereiken, voordat ik eindelijk kan genieten van wat de reis me heeft gebracht.
Maar wat als het andersom is? Wat als mijn mate van geluk niet afhangt van het bereiken van een eindpunt, maar van de manier waarop ik onderweg ben? Van de koers die ik kies, en van het vertrouwen dat ik niet doelloos rondzwerf.
Misschien is dat wel de echte vraag: ga ik op weg naar geluk… of bepaal ik mijn geluk door de manier waarop ik onderweg ben? En, …. naar wiens definitie van geluk ben ik eigenlijk onderweg?
Deze vraag is voor mij lange tijd de meest verwarrende geweest. Misschien omdat ik een romantische ader heb die gelooft in eeuwig geluk door eeuwige verbondenheid. In de hoop dat er ergens een gemeenschap bestaat waarin ik voorgoed thuis kan komen.
Maar gaandeweg begon ik iets anders te begrijpen. Verbondenheid met anderen is waardevol, soms zelfs noodzakelijk, maar ze is niet de enige bron van geluk. En de duur van een relatie bepaalt niet automatisch de diepte ervan. Geluk kan ontstaan in een spontane ontmoeting, in een korte uitwisseling bij de kassa, in een blik of een zin die precies op het juiste moment valt. En geluk kan evengoed groeien in een langdurige vriendschap, een relatie of een gedeeld leven.
Toch bleef er één hardnekkige vraag knagen: ga ik met anderen op weg, of doe ik het alleen?
Misschien is dat wel de kern van deze vraag: met wie ik ook onderweg ben, ik moet eerst bij mezelf aankomen.
→ Lees verder: Verbondenheid of afhankelijkheid?
Verbondenheid, afhankelijkheid, eenzaamheid, vrijheid… het zijn woorden die vaak gebruikt worden alsof ze voor iedereen dezelfde betekenis hebben. Terwijl ze in ieder leven een andere lading dragen.
Wil je meer weten over hoe taal je kan helpen op weg naar geluk? Ontdek het activiteitenprogramma, met lezingen, workshops en verdiepende trajecten. Of neem contact op voor een persoonlijk gesprek over hoe dit thema kan aansluiten bij jouw leven of organisatie.